De kerk beu

Willem was de kerk beu. Hij voelde zich veroordeeld, omdat hij andere dingen dacht en vond. Omdat hij muziek luisterde waar in de kerk veroordelend over werd gesproken. Hij vond het allemaal maar farizeïstisch. En dus gaat Willem niet meer naar de kerk.

Bekeken

Ik las het verhaal van Willem en ik herken het. Ik heb me ook een tijdje niet op mijn gemak gevoeld in de kerk. Om dezelfde redenen als Willem. Ik dacht en vond andere dingen, luisterde muziek die afgekeurd werd en voelde me bekeken en veroordeeld.

Als we in de kerk worden aangekeken of aangesproken op de dingen die we doen, zijn we snel geneigd om op de kerk te gaan foeteren. Dan vinden we de kerk te beperkend, te veroordelend. En veel mensen kiezen er dan voor om weg te lopen. Naar een andere kerk, of helemaal weg bij de kerk.

Probleem

Maar is de kerk eigenlijk wel het echte probleem? Ik denk het niet.

De kerk is heel belangrijk voor je geloofsleven. Zo belangrijk, dat er in de apostolische geloofsbelijdenis een apart artikel aan gewijd is:

Ik geloof één heilige, algemene Christelijke Kerk,
de gemeenschap der heiligen.

In de kerk komen we samen met mensen die hetzelfde geloven als wij. Het geloof in Christus verbindt ons met elkaar. Dat is geen oppervlakkige band, maar een heel diepe. De kerk is een gemeenschap. In de kerk bidden we voor elkaar, helpen en steunen we elkaar en sporen we elkaar aan om te leven met God.

Laten wij op elkaar letten door elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken. Laten wij de onderlinge bijeenkomst niet nalaten, zoals het bij sommigen de gewoonte is, maar elkaar aansporen, en dat zoveel te meer als u de grote dag ziet naderen. (Hebreeën 10:24-25)

Onvolmaakt

De kerk is een verzameling mensen. Die mensen zijn allemaal, stuk voor stuk, onvolmaakt. En daardoor gaan er in de kerk ook dingen mis. Mensen veroordelen elkaar en vliegen elkaar in de haren. Vechten elkaar soms zelfs de tent uit. Dat kan je tegenstaan, maar bedenk dan dat je zelf ook zo’n mens bent. Onvolmaakt, met zonden en gebreken. En als gebrekkige mensen vormen we samen de kerk.

Misschien heb je, net als Willem, het gevoel dat je in de kerk niet jezelf kunt zijn. Waarom beoordelen mensen je dan op wat je doet? God is toch liefde, en bij Jezus mag je toch komen zoals je bent?

Verwonderen

Dat is waar. Je mag komen zoals je bent. Maar als je God kent en weet dat Jezus voor jouw zonden is gestorven, dan blijf je niet wie je bent. Dan verander je. Dan wil je voor God leven. Als mensen je dan aanspreken op wat je doet, dan voel je je niet direct aangevallen. Dan ga je eerst kijken of ze misschien gelijk hebben. Of je wel leeft zoals God het van je vraagt.

Ik schrijf dit niet om misstanden in de kerk goed te praten. Er gaan veel dingen mis en dat is niet goed. Maar weglopen is geen oplossing. Als lid van de kerk kun je juist helpen om de kerk (weer) te laten functioneren zoals het hoort. Door zelf liefde te tonen en voor God te leven. Door te bidden of je door Gods ogen naar jezelf en de wereld mag kijken. En als je je realiseert dat je zelf een onvolmaakt mens bent, dan kun je je alleen maar verwonderen dat zulke gebrekkige mensen deel mogen zijn van de kerk van God.

Advertenties