Joep Beving: te simpel of gewoon mooi?

Hij is twee meter lang en ziet eruit als een wijze kluizenaar, langharig en met een machtige baard. En hij speelt piano. Joep Beving bracht in april zijn tweede album Prehension uit. Vijftien eenvoudige, dromerige stukjes muziek voor piano solo.

Het heet klassiek, maar daar is niet iedereen het mee eens. In Het Parool schreef recensent Erik Voermans een nogal kritisch stuk over Bevings muziek. Te simpel, was zijn oordeel. Het is ‘muziek die voor de luisteraar op de knieën gaat’, ‘ritmisch nauwelijks interessant’ en vergeleken met Chopin en Satie is Beving maar een ‘babababadada stamelende muzikale kleuter’. Nou, die kan Joep in zijn zak steken.

Te simpel of niet, Bevings pianostukjes trekken miljoenen luisteraars. Voermans vermoedt dat die miljoenen mensen normaal gesproken alleen naar popmuziek luisteren. Nou, ik kan hem vertellen dat dat niet klopt. Ik hou van zware klassieke muziek en luister óók graag naar de muziek van Joep Beving. Want ook muziek die misschien voor sommige mensen ‘te simpel’ is, kan heel mooi zijn.

Advertenties