De wereld is vol leed. Van de gruweldaden van IS tot onzichtbaar persoonlijk lijden. Al dat lijden roept vragen op. Want als er echt een goede, almachtige God zou bestaan, zou er dan wel zoveel ellende kunnen zijn? Ik heb dit ook vaak gedacht en jaren met deze vraag geworsteld. En ik worstel er nog steeds mee.

Wat is het probleem?

Het is goed om even helder te formuleren wat het probleem is, zodat we kunnen zoeken naar een antwoord. We zitten met een schijnbare tegenstelling tussen wat we uit de Bijbel over God weten en wat we om ons heen zien:

  • God is almachtig
  • God is goed
  • Toch lijden mensen in de wereld

Veel mensen raken hiermee in de knoop. Want als God goed is, dan wil Hij het beste voor de mens. En als Hij almachtig is, kan Hij dat ook. Hoe zit dat dan?

Er zijn al vele boeken over geschreven en op dit blog is er ook al eerder een artikel aan gewijd. We kunnen natuurlijk geen pasklaar antwoord geven, maar we kunnen wel helpen meedenken.

Waar komt lijden vandaan als God goed is?

Helaas moeten we daarvoor terug naar de zondeval in het paradijs. Adam, die goed was geschapen, zondigde. Daardoor verloor hij de volmaakte staat waarin hij geschapen was. En daarmee heeft hij heel zijn nageslacht in de afgrond gestort.

Misschien denk je nu wel: “Als Adam kon vallen, was de mens toch niet volmaakt geschapen?” Toch was dat wel zo. Hoe kan dat? Dat heeft alles te maken met het doel waarmee God de mens schiep: uit vrije wil voor Hem leven. Laat ik het zo zeggen: Stel je voor dat Adam niet kon vallen, dan had Adam geen keuzevrijheid en moest hij noodgedwongen trouw aan God blijven.

Je zou het kunnen vergelijken met een huwelijk. Iemand die uitgehuwelijkt wordt, kan toch een goed huwelijk krijgen, maar als je jezelf uit liefde overgeeft aan je man of vrouw is een huwelijk toch veel mooier? Daarom zou de relatie van Adam met God extra mooi zijn als hij uit zichzelf voor God had gekozen. Dat Adam kon kiezen was dus juist heel mooi. Gods bedoeling was dat Adam uit liefde tot God voor Hem zou kiezen. Helaas maakte hij de verkeerde keuze…

Misschien vindt je het nog steeds moeilijk om te begrijpen dat uit een goed geschapen mens toch een slechte daad kan komen. Ik heb zelf veel gehad aan wat Augustinus schrijft in De civitate Dei (In het Nederlands vertaald als De stad van God). In dat lijvige boek legt hij het als volgt uit1:

God heeft de mens geschapen als schepsel, niet als God. Als God de mens ook als God had gemaakt, was de mens ook eeuwig en onveranderlijk. Maar dat is niet zo. De mens is in de tijd geschapen, leeft in de tijd en is ook veranderlijk. Adam had in het paradijs bijvoorbeeld ook vader kunnen worden in plaats van daarna. Zo was hij geschapen.

Door die veranderlijkheid had de mens ook de mogelijkheid om met zijn vrije wil het goede wat God in hem had gelegd, weg te gooien. Het wegwerpen van dat goede, namelijk gehoorzaamheid, aan God. liefde enzovoort, is dan de zonde geworden. Door tegen Gods uitdrukkelijk bevel in te gaan, heeft Adam het goede weggegooid, met alle gevolgen van dien.

Lijden als Gods straf

Het lijden in de wereld is een straf op het afvallen van God. Het is een straf op de zonde die Adam namens ons heeft gedaan en een straf op de zonde die we zelf doen. Vooral die erfzonde is voor ons moeilijk te accepteren. Maar als we beseffen dat al ons lijden een straf is voor onze eigen zonden, dan zullen we minder snel negatief over God denken. En als er mooie dingen gebeuren of we hebben voorspoed, dan is dat juist een reden om God te danken.

God is rechtvaardig in Zijn straf, maar toch blijft Hij ook een goede God, ondanks al het lijden wat er is. Alleen al het feit dat wij leven is Gods goedheid. Dat we mogen bidden – alles wat we nodig hebben aan God voorleggen – is Gods goedheid. En dat God ook naar die gebeden wil luisteren is Zijn goedheid. En wat ook bijzonder is; soms gebruikt God het lijden juist ten goede van mensen.

Zo kan het zijn dat God je een vriend of vriendin geeft die je leert kennen doordat je een jaar moest overdoen op school of krijg je beter werk doordat God zorgde dat je werk wat je daarvoor deed een mislukking werd. Op het moment zelf is dat natuurlijk niet fijn, maar achteraf kun je dan soms iets zien van Gods bedoeling. Dat Hij overal boven staat en je leven regeert.

Lijden en de zaligheid

Het bijzonderste is dat God mensen soms door diepe wegen leidt, maar hen juist daardoor leidt naar de gelukzaligheid. Zo gebruikt God soms een sterfgeval of ander lijden om iemand wakker te schudden. Hij gebruikt soms zwaar lijden om onze blik van het aardse af te halen en naar boven te richtten.

Ik kan het niet onder woorden brengen zoals ik zou willen, maar Paulus zegt het zo mooi:

En wij weten, dat degenen die God liefhebben, alle dingen medewerken ten goede, namelijk degenen die naar Zijn voornemen geroepen zijn. (Romeinen 8:28)

Al is er dan nog zoveel lijden, als je God liefhebt geeft Hij je de enige troost, beide in leven en sterven. De troost dat je van Jezus Christus bent en dat God de Vader voor je zorgt, wat er ook gebeurt. Je mag om die troost bidden en ernaar streven. Dan ben je veilig en weet je dat al het lijden wat er is, uiteindelijk mee zal werken voor je zaligheid.

1 De civitate Dei, boek 12, hoofdstuk 1-3

Foto door John Hult via Unsplash

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s