Abid Tounssi is een 37-jarige Nederlander. Ooit was hij bekend als Salah Edin. Onder die naam maakte hij maatschappijkritische rapmuziek, maar nu geeft hij lezingen over zijn religie, de islam. De muziek heeft hij de rug toegekeerd. In een spoken-wordvideo (zie hieronder) betuigt hij spijt aan zijn voormalige fans, die hij ‘misleid’ heeft.

Nieuwsuur maakte een reportage over Tounssi en andere jonge moslims die terug willen keren naar de zuivere islam. De uitzending schetst geen positief beeld van deze jongeren. Ze zouden zich terugtrekken uit de maatschappij. Ze accepteren geen baan als ze niet mogen bidden onder werktijd, ze gaan niet aan tafels zitten waar alcohol wordt geschonken. Kortom, ze zijn bereid om van alles op te geven om betere moslims te zijn.

Respect

Volgens Nieuwsuur lijken we een beetje bang te moeten zijn voor deze jonge moslims, maar ik voelde vooral respect. Deze jongeren nemen hun godsdienst serieus. Ze willen zich houden aan de regels van Allah en de Profeet, ondanks dat ze in een maatschappij leven waar totaal anders wordt gedacht.

Onwillekeurig dacht ik aan mijn eigen kerk. Die staat bekend als streng. Kerkleden worden geacht om geen televisie te kijken en een internetfilter te hebben. Jongeren worden uitgebreid gewaarschuwd voor de gevaren van ‘wereldse muziek’ en ‘sportverdwazing’. Maar in de praktijk neemt een groot deel van de kerkgangers daar een loopje mee. En vraag je ze ernaar, dan geven ze dat nog ruiterlijk toe ook.

Of de strikte normen van de gereformeerde gezindte nuttig en nodig zijn doet er even niet toe. Wat me schokt is dat kerkmensen God blijkbaar niet heel belangrijk vinden. Zo onbelangrijk zelfs, dat ze zich niet willen houden aan regels die op Zijn gezag voorgeschreven worden.

Autonoom

Hoe komt het dat veel reformatorische christenen, in tegenstelling tot Abid Tounssi en al die andere jonge moslims, niets willen opgeven voor God? Misschien komt het doordat we God niet kennen – de heilige God die wil dat we voor Hem leven en die tegelijk onze Vader wil zijn. Misschien komt het doordat we onszelf niet kennen – wij die maar wat graag autonoom willen zijn en steeds weer bij God weglopen.

Misschien komt het ook wel doordat we kerkmensen zien die strenge regels belangrijk vinden, maar geen greintje van Gods liefde uitstralen. Of misschien juist doordat we mensen zien die van de daken schreeuwen dat ze Gods kind zijn, maar daar in hun doen en laten niets van laten merken. Wat de oorzaak ook is, we hebben een nieuwe reformatie hard nodig. We moeten weer leren om ons leven voor God te leven.

Christus als uitgangspunt

Moeten we, net als moslimjongeren die terugkeren naar de orthodoxie, ons heil zoeken in het tot in detail houden van Gods wetten? Nee. Natuurlijk hoort een leven zoals God wil bij het dienen van Hem. Maar het gehoorzamen aan regeltjes is niet het uitgangspunt van een leven met en voor God. Jezus Christus is het uitgangspunt.

Jezus heeft de straf voor ons weglopen bij God gedragen. Naar Hem moeten we terug. Aan Hem moeten we ons overgeven. Als we ons oprecht realiseren hoe enorm het offer van Jezus geweest is, kunnen we niet anders dan liefde voor Hem voelen. Die liefde reformeert ons hart en onze wil. Zodat we voor God willen leven, in afwachting van een eeuwige toekomst met Hem.

Foto door Ben White via Unsplash

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s