Tot pakweg de jaren ’70 leefde iedere Nederlander in zijn eigen, afgeschermde zuil. Protestants, gereformeerd, katholiek, socialist of liberaal; elke groep had zijn eigen clubs, krant en omroep. Inmiddels zijn de meeste zuilen afgebrokkeld, op één na: de reformatorische. Die zuil staat nog fier overeind. Of lijkt dat maar zo?

De reformatorische stroming heeft eigen scholen, een eigen omroep, eigen evenementen en zelfs een eigen muziekstreamingdienst. Reformatorische mensen kun je op straat zo aanwijzen. Ze houden zich aan een bepaalde kledingcode, gaan op zondag de deur niet uit (behalve naar de kerk) en doen niet mee aan ‘wereldse’ evenementen. De refozuil is een beetje vreemd, maar uniform en eendrachtig. Een stevige marmeren pilaar.

Beschilderd hout

Maar als je dichterbij komt, blijkt het marmer van de zuil een knappe imitatie. Beschilderd hout, zoals je in barokke kerkinterieurs ziet. En dat is het ergste nog niet – vanbinnen is de reformatorische zuil aan het rotten. Nog even en hij begeeft het.

De fundering van de refozuil is gevaarlijk instabiel. In theorie heeft de Bijbel altijd het laatste woord. Daardoor laat God ons tenslotte weten wat Hij wil. Maar in de praktijk is de zuil vooral gefundeerd op eigen gelijk en beter-weten.

Persoonlijke oproep

Die ondergrond zorgt ervoor dat de zuil versplintert door kerkscheuringen en interne ruzies. Leden van verschillende kerkverbanden kunnen elkaar soms niet luchten of zien. Er wordt eindeloos geruzied over vragen als: Voor wie zijn Gods beloften? Wanneer is iemand wedergeboren? Mag je mensen eigenlijk wel oproepen tot geloof of mogen ze alleen maar bidden of God ze wil bekeren?

Al die discussies leiden af van waar het écht om gaat: Gods persoonlijke oproep aan ieder mens. De tijd is vervuld en het Koninkrijk van God is nabijgekomen; bekeer u en geloof het Evangelie. (Markus 1:15). Het Evangelie, dat is het goede nieuws dat Jezus door Zijn offer zondige mensen terugbrengt bij God. Iedereen die in Jezus gelooft en zich bekeert, zal Hij eeuwig leven geven.

Echte stevigheid

Er komt een generatie aan die van binnenuit door het vermolmde hout van de refozuil heen prikt. Reformatorische jongeren, waaronder ikzelf, zijn op zoek naar echte stevigheid, maar de zuil biedt vooral schone schijn. Ze raken teleurgesteld en zoeken het ergens anders.

Sommigen keren God de rug toe. Anderen zoeken naar een Bijbelse fundering, waarop ze kunnen bouwen. Waar ze échte, op Gods woord gegronde antwoorden vinden op hun geloofs- en levensvragen. Vinden ze die niet in de zuil, dan gaan ze daarbuiten op zoek. Ze verlaten misschien niet hun kerk, maar rekenen wel af met door traditie ingegeven tunnelvisie. En zo brokkelt de zuil af.

Is dat erg? Ik denk het niet. Juist als we met beide benen in de wereld staan, kunnen we door onze levensstijl getuigen van wie God in Christus is voor zondige mensen. Zo’n getuigenis is veel indrukwekkender dan onszelf terugtrekken in het bastion van onze eigen denkkaders.

De taak van de kerk

De veilige zuil heeft gefaald. Jongeren zoeken hun antwoorden daarbuiten. Bij Amerikaanse new calvinists bijvoorbeeld, of bij interkerkelijke jongerenorganisaties. Kerkelijke leiders lijken dat eng te vinden. Ze zijn nogal eens geneigd om de bronnen die jongeren vinden af te keuren. Omdat ze niet helemaal overeenkomen met hun eigen visie, of omdat geloofsbegrippen anders, eigentijdser geformuleerd worden. Dat is heel jammer, want zo raken wij jongeren ons vertrouwen in de kerk kwijt.

De kerk moet zoekers liefdevol steunen en gidsen. Ook als ze buiten de eigen traditie zoeken. Ga naast ons jongeren staan. Neem ons serieus en onderzoek samen met ons de bronnen die we tegenkomen. Dat wekt vertrouwen. En boven alles: leef ons voor. Niet door een teruggetrokken bestaan in de eigen kring, maar door een christelijk leven midden in de wereld.

Foto door John Christian Fjellestad via Unsplash

Advertenties

5 reacties op ‘De laatste zuil

  1. Heel reformatorisch artikel want het is ontdekkend zonder iets of iemand te sparen. Ga zo door. Maar slá niet door. Trouwens alle zuilen buiten de gekruisigde Christus moeten vallen. Ik houd meer van de Hoeksteen dan van de zuil.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik heb ‘m nu twee keer gelezen en een keer gehoord. Ik ben onder de indruk van de duidelijkheid en fijnheid waarmee je de situatie van de refo-zuil aan de kaak stelt. Ik kan me voorstellen dat deze blog bij mensen pijn kan doen, zeker de mensen die deze zuil zijn en in stand proberen te houden. Maar wat ben ik blij dat je dit hebt geschreven. Vooral omdat veel mensen ken en er zelf ook een ben die deze afbrokkeling ook ziet, maar niet de woorden heeft om het zo haarscherp, maar zo zonder aanval neer te zetten. Dank je wel!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s